रघू दंडवते यांची झूठी कबर वाचून

येथे प्रत्येकाला आपण थोर आहोत असा साक्षात्कार होतो

आपण महान असे अधुनमधून वाटत राहते उगीचच येथे

आपल्यावर फार अन्याय झालाय

आपणच खरे ट्रॅजीडी किंग असे मनात येते

प्रत्येकाच्या येथे

खरे सुपरस्टार आपणच आहोत

असे ठणकावून तर कधी कानात सांगतो येथे प्रत्येकजण...

खर तर आपण किती खोल पाण्यात आहोत

हे माहीत असूनही

इतरांची मापे काढतो आपण

मी तर समुद्राचा साधा थेंब म्हणत

आपण ठरवून सर्वोच्च पदाकडे अंतिम कूच करतो

स्वतःच स्वतःला फसवत आपण

झूठी कबर होवून बसतो येथे.

जोहार

रोज तुझ्या नावाची जपमाळ चालू आहे
अष्टौप्रहर
दिनक्रम अस्ताव्यस्त पसरलाय खोलीभर
माझ्यासकट
भूतकाळाच दर्दभर संगीत ऐकू येतंय कानांना फक्त
तुझ्यापायी उध्वस्तापणाची बा रा ख डी गिरवतोय
पुन्हा पुन्हा
तुझ्यासमोर गरीब वाटत नशापाणी
तू जालीम तुझ्या जीवघेण्या आठवणी
शरणागतीचे पांढरे निशाण घेवून उभाये दारासमोर तुझ्या
जोहार माझे बाय
जोहार...

एकूणच

माझ्या कविता वाचून

काहीजण म्हणतील बरीये

अत्यंत बोगस रद्दड

काहींच्या मते..

खोटी आहे भोंदुगिरी नुस्ती

असेही म्हणतील काहीजण

कोणी काही म्हणायच्या आधीच

मीच म्हणवून घेतलय काहीजण

काय म्हणतील या नावाखाली

आणि हे सांगून अमर व्हायचय मला

माझ्या कवितेसकट...

मनाला हेही सांगून ठेवलय की

लोकांची तोंडे शिवता येण अवघड आहे एकूणच...

फ्याशन...

विषय साधा सोप्पा सरळ करायचा असतो अवघड

प्रतीके पेरत पेरत वाकडे झाड दाखवत

लटकवून टाकायचे त्याला एखादे घुबड

उगाचच असंबद्ध बडबडत

भुंकत राहायचे काही बाही

ओढायचा कोरा ताव घ्यायचा नक्षीदार पेन

रिती करायची शाही....

आशय विषय विसरून शीर्षकाला

द्यायचा संदर्भहीन घटस्फोट

घालायचा गोंधळ स्वतःचे संबळ वाजवत

वाचकाला ठरवायचे अडाणचोट

वाढवायची गुंतावळ केसं दाढी मिशा

अन् कानानाकात एखादे डूल

घालायची चित्रविचित्र कपडे

पांघरायची आधुनिकतेची झूल

उगाचच भांडायचे परंपरेशी

व्यसने रिचवता रिचवता

अर्धवट वाचून व्हायचे लाल पिवळे

अन् बोंबलत राहायचे नवता नवता...

औषधमिश्रित सोडा.

अस्सा वस्सऽऽऽकन अंगावर येतो ना दिवस
टूथपेस्ट मधल्या पेस्ट सारखा
पसरतो भस्सऽऽकन एकदम
मग बसावे लागते घासत कित्येक काळ.
चूळ भरून कंटाळा बाहेर टाकला तरी
अडकून पडतात कण...
रोजची भणभण सुरु होते
दात कोरून पोट भरायची.
आपल्याला आकडेमोड जमत नाही अन्
जोकरला राणी बधत नाही
रिकाम्या मेंदूचा होतो बेफाम घोडा
दिवसा चार ओळी
रात्रीला औषधमिश्रित सोडा.

गायछाप स्वप्न

निरर्थकता गिरवावी लागतेय क्रमिक...
बिंदू पासून सुरु झालेली रेघ शोधात आहे दुसऱ्या बिंदूच्या
जो सापडत नाही...
एक कर्मठ वेदना चिरंतन सत्य.
एक दुर्बोध आसक्ती अन् आभासमय भय.
हातावर मळतोय मी एक गायछाप स्वप्न .....

संदर्भ

थेंबात उतरले ऊन
धम्मक पिवळी नक्षी
पानात सांडले रंग
ओळीत उधळले पक्षी.
जर्द लाल जास्वंदाला
वेल्हाळ पाखरू भुलले
घनगर्द आभाळात
एक भगवे स्वप्न फुलले.
ही वाट गहीरी बाई
अन् पाऊल तुझे नाजूक
रस्त्यात उमलल्या आहे
कोवळ्या कळ्या साजूक.

स्पष्टीकरण

जे दान मिळाले आहे
त्यातच आहे सुख
संपता संपत नाही ही
आदिम मनाची भूक ‌‌
हे अंतर आपल्या मधले
प्रगल्भ नव्या वळणावर
अपूर्ण स्वप्नांमध्येही
एक दुनिया असते सुंदर
शुभ्र टपोऱ्या कळ्या अशा
जपून कोठे मी ठेवू ?
निर्माल्य होण्याआधी चल
मृगजळात सोडून देऊ.....

फाफललो

पोरी ऽऽऽ
तूच तर दिली होती लाईन इष्काची गाणी गाईन
म्हणता म्हणता फाफललो
आली होती भलतीच संधी पण
हातातून निसटली फांदी आत्मविश्वासापाई कोसळलो
घेतलेल्या सोंगाचा वाजला भोंगा
तरी चारित्र्याची अनवट पिपाणी ओकलो
बोटं मोडत कित्येक हातांनी दिलेले तळतळाट
तरी डोळे मिटून मिठू मिठू पोपट होत खोटेखोटे झोपलो
उरल्या आयुष्यात रचल्या कविता
म्हटली शायरी, फुल इमोशनल फिल्मी गाणी
एकांत प्यालो
आठवण येता तुझी
गायीच्या करुण डोळ्यात व्याकूळ हंबरून
बुडालो

तू अन मी .....

तू म्हणायचास अनुभव घेणं बाप
मग अलाणे, फलाणे, पुस्तके, पी.एच.डी ग्रंथ, रद्दी, वाणसामान.

मी म्हणायचो पुस्तके बाप, पुस्तके गुरू, पुस्तके मित्र,
पुस्तके आयुष्य बाकी सब झूठ है
यार ....

तू म्हणायचा जगणं महत्त्वाचं.
पुस्तकाच्या पानात मावत नाही रे दुनिया
मी म्हणायचो एकदा शिरून पहा पानात
तुला दाखवतो दुनिया, दुनियेच्या आतली दुनिया
असं मी बडबडायचो काहीबाही सतत..

तू म्हणायचास
भानावर ये, बाहेर ये
मी म्हणायचो बेभान हो, खोलवर जा.
तू जमवायचास माणसे अवतीभवती अन् बोलायचास
त्यांच्याशी बरेच काही.
मी पुस्तकांच्या गराड्यात
सोबत घेऊन प्रश्न शोधत बसायचो
काहीबाही.

न चुकता आपण भेटत राहायचो एकमेकांना
तुझे चमत्कारिक अनुभव ऐकून
मी स्तब्ध व्हायचा
माझ्या कहाण्या कविता ऐकून
तू चकित....

एकदा तू म्हणालास
एखादे पुस्तक असेल तर दे वाचायला.
आणि मी म्हणालो
चल बसू या भर चौकात
रद्दी विकायला

-भूषण राक्षे